Niet boos worden

Ik herken een bepaald patroon bij mezelf. Ik roep altijd heel hard dat ik het liefst heb dat mensen mij net als ieder ander behandelen. Dat ze geen rekening moeten houden met mijn fibromyalgie, wanneer ik iets écht niet kan dan geef ik het zelf wel aan.. Want zo hoop ik er zo min mogelijk mee bezig te zijn en mezelf eigenlijk ook een beetje te laten geloven (voor de gek houden) dat er niks aan de hand is. Voor zolang dat kan.

Dat gaat meestal heel goed. Ik weet mezelf vaak wel in een hoop bochten te wringen zodat mijn omgeving er niks van merkt. Missie geslaagd! Er zijn zelfs vrienden die het niet eens weten. Mijn huisgenoten heb ik ook nog niks vertelt.. Dat wil ik wel al een tijdje doen maar het goede moment is nog steeds niet gekomen haha ;) En nu heb ik ook nog een ‘leventje waar ik niet ziek ben’, zo voelde dat in Uganda ook.

Maar goed, soms gaat dat ook fout. En dan word ik boos. Juist op de mensen die dicht bij me staan en er vanaf weten. Ze hebben het beste met me voor maar doordat ik altijd de betere kant laat zien hebben ze ook een iets beter beeld van mij. Wanneer ik dan thuis kom van mijn tweede stagedag (8.30-17.00), uitgeteld op de bank plof, daar mijn eten opeet en ze vervolgens nog vragen ‘ga je dadelijk mee naar de verjaardag van x’

Uhm.

Het liefst zou ik reageren ‘nee sorry dat gaat vanavond niet lukken’ maar vaak komt er dan iets uit in de trant van ‘ik ben blij als ik ooit nog van deze bank af kan komen’ Oeps.

Sorry pap en mam, op zulke momenten kan ik niet zo leuk reageren. Maar ik ben wel heel dankbaar dat ik deze week lekker thuis mag zijn en jullie weer voor mij willen koken etc! Echt boos zijn is het vaak ook niet, maar even voor het idee.

Een herkenbaar verhaal voor een van jullie?

 

TWITTER INSTAGRAM BLOGLOVIN’

Advertenties

5 gedachtes over “Niet boos worden

  1. HoiHoi,

    Zo herkenbaar dit!

    Je wilt zo min mogelijk opvallen en doet zo gewoon mee met iedereen.
    En dat lukt dan aardig totdat ze een planning hebben waar het voor mij eigenlijk bij de helft al enough is. ( Dat laat ik niet zien natuurlijk )

    Je kunt dat indd heel raar reageren( ik mopper dan altijd in mezelf) want je voelt dat je fysiek je max. hebt bereikt. Maar je zit dan in een dilemma (Want tja ..je wilt het dan toch niet missen). Hihihi, en dan ga ik toch.

    And the next day … Yep! Je raad het al!
    :)

    Like

  2. Heel herkenbaar. Want ik wil dat ik normaal word behandeld, ik wil niet dat mensen me constant vragen of het wel goed gaat en of ik iets wel kan. Maar toch wil ik dat ze op een moment dat het niet goed gaat dat kunnen ruiken. En als ze dat niet doen (wat ze vaak niet eens kunnen) dan word ik inderdaad boos en reageer ik sarcastisch of chagrijnig.

    Ik denk dat ik voor een deel ook boos word omdat ik dan in de verleiding wordt gebracht om iets te doen wat niet lukt. Als ik besloten heb om rustig aan te doen omdat ik teveel pijn heb is dat als lastig genoeg. Als mijn man dan opeens vraagt of ik mee ga iets leuks doen is het bijna onmogelijk. En dan ben ik boos op hem omdat hij het vraagt en boos op mezelf omdat het niet lukt.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s