Maar ik was er tenminste wel

– Ik denk dat dit wel een herkenbaar verhaal is voor veel mensen met een chronische beperking –

Woensdag ben ik met drie vriendinnen naar het concert van Kensington in de Ziggo Dome geweest. Súper leuk! En ook super zwaar natuurlijk.

persfoto-kensington-fotograaf-bart-heemskerk1

De kaartjes hadden we al een hele tijd geleden gekocht. Ik zat toen zelf nog in Uganda, en dacht toen eigenlijk niet na over of ik dat wel vol kon houden. Toen het uiteindelijk steeds dichter bij kwam kreeg ik wel een beetje kriebels, maar ik had er ook heel veel zin in! Gewoon gaan en kijken hoe het gaat, dat zei ik tegen mezelf.

Ik zou rijden (dat was al een beetje stom om te doen want dat kost al enorm veel energie) en we waren er mooi op tijd. De wachtrij om binnen te komen was een half uur. Een half uur lang op dezelfde plek staan is zwaar, maar nog wel te doen voor mij. Daarna was ik natuurlijk wel al een heel eind door mijn krachten heen. Gelukkig konden we nog wel even snel wat eten en dus ook zitten.

Rond half 8 begon het voorprogramma en stonden we in de zaal. Nog wel op een verrassend goede plek bijna recht vooraan! De band die toen speelde vond ik niet heel geweldig en toen begon ik te twijfelen; zal ik nu gaan zitten en dan zorgen dat ik terug ben als Kensington begint? Maarja, vind ik mijn vriendinnen dan ooit nog terug.. Uiteindelijk heb ik dat niet gedaan, waardoor ik toen het echt begon eigenlijk al te vermoeid was. Achteraf heel stom!

Iets meer dan een uur heb ik het nog volgehouden maar toen moest ik echt. echt. gaan zitten. Ik denk dat ik anders daar ter plekke naar de grond ging. Tegen mijn vriendinnen zei ik dat ik even wat ging drinken en zitten, en dan hopelijk weer voor het einde terug was. Er was gelukkig wel een fijn en redelijk rustig plekje om even te gaan zitten, al voelde ik toen pas hoe beroerd ik me voelde. Mijn telefoon had ik niet bij me dus besef van de tijd had ik niet. En toen hoorde ik ineens Streets. Shit, dit was het einde al… Ik kon me er nog steeds niet toe zetten om op te staan en had me er maar bij neergelegd dat ik het zou missen.

Achteraf heb ik daar zeker een uur gezeten. Dus het was ook maar goed dat ik ben gaan zitten, want dat had ik in de zaal nooit vol gehouden. Maar ik heb wel de helft van Kensington gemist. Het was super gezellig met de meiden, maar ik had wel een dubbel gevoel. Wil ik de volgende keer nog wel mee? Je betaald toch heel veel geld voor een kaartje en de helft van de tijd ben ik aan het dubben hoe ik mijn vriendinnen ‘bij kan houden’. Dat maakte me toen natuurlijk wel somber.

De volgende dag kon ik na wat gerust te hebben gelukkig weer op een positieve manier denken. Ik had natuurlijk ook alles kunnen missen! Als ik thuis was gebleven voelde ik me sowieso rot omdat ik het niet kon. Dan zat ik met een depri gevoel op de bank te denken aan mijn vriendinnen die er wél waren, nu zat ik tenminste wel in hetzelfde gebouw. En heb ik nog de helft mee kunnen maken! Een typisch geval van het half volle of lege glas ;)

Voor de andere ervaringsdeskundige op dit gebied, hoe zien jullie dat??

TWITTER INSTAGRAM BLOGLOVIN’

Foto: Bart Heemskerk 

Advertenties

10 gedachtes over “Maar ik was er tenminste wel

  1. Gaaf dat je naar Kensington bent geweest!! Waarom heb je geen zitplaats genomen? Dan had je wel gewoon alles kunnen zien! Achteraf praten natuurlijk, maar misschien wel een tip voor de volgende keer. Ik neem dus altijd een zitplaats. Dan nog mis je soms een deel (en als ze bij een wat kleiner concert de zitplaatsen heel strategisch schuin achterin plaatsen waardoor je tegen konten aankijkt, mis je gewoon alles) maar ik vind dat inmiddels niet erg meer. Muziek kan je immers ook heel goed alleen naar luisteren. Sterker nog, soms komen nummers dan nog harder binnen doordat je niet wordt afgeleid. Voor mij is het een kwestie van acceptatie geweest. Soms kan ik er overigens nog steeds wel van balen als ik niks heb kunnen zien hoor.

    Like

  2. Ik ben geen ervaringsdeskundige, maar ik zou zeker voor halfvolle-glas-principe gaan. Misschien had je achteraf niet moeten rijden/niet naar het voorprogramma moeten gaan/niet whatever, maar dat is achteraf gepraat. Of je wel of niet naar het concert in z’n totaliteit had moeten gaan is een loze vraag, want JA NATUURLIJK. Ook al kan je er maar 5 min bij zijn, je hebt toch de experience van het erheen gaan, en het kunnen zeggen dat je er geweest bent. Thuis gaan zitten met het idee dat je het waarschijnlijk toch niet vol gaat houden gaat je nergens brengen. Ik denk dat het je geld hoe dan ook waard is! Alhoewel ik ook begrijp dat het erg lastig om jezelf positief te houden als je buiten de zaal verplicht moet zitten, maar toch. Positive vibes only!

    Like

  3. Lastig om nou te bepalen wat je moet doen inderdaad. Als mede-ervaringsdeskundige weet ik ook nooit precies wat je moet doen met dit soort situaties. Zeker omdat onze lichamen toch anders zijn en wat we wel en niet kunnen ook, durf ik niet te zeggen van dit of dat moet je doen. In ieder geval vind ik dat je het sowieso goed hebt gedaan. Je denkt misschien van ik had eerder moeten gaan zitten, maar ik vind het al knap wat je nu hebt gedaan. Je had ook helemaal niet kunnen gaan zitten, waardoor je nog meer last had gehad bijvoorbeeld. En inderdaad je was er wel voor de helft al bij, wat ook al leuk is. Maar ja, qua geld dan weet ik dat niet precies. Is dan toch een afweging van hoe leuk vind ik het en hoeveel kost het me (qua geld en qua fysiek). Ik denk ook dat het wisselt met wat je verder voor activiteiten de komende periode hebt en hebt gehad, of je het dan wel doet of niet.

    Zitplaatsen is inderdaad een aanrader, al ben ik ooit een keer bij een concert geweest en dat was alleen zitplaatsen. Resultaat: iedereen ging staan, waardoor ik niets kon zien. Nou weet ik niet of dat altijd gebeurt hoor, dus ik zou het zeker proberen. Misschien ook een rolstoelplek (ik weet niet of je een rolstoel nodig hebt)? Soms staan die wat verhoogd, maar vaak zijn die kaartjes wel weer lastiger te krijgen (en prijziger).

    In ieder geval leuk dat je dit deels hebt kunnen doen!

    Like

  4. Herkenbaar verhaal. Ik ga ook zo graag naar optredens en ja vroeger stond ik altijd op het middenplein. Nu ga ik nog steeds maar moet inderdaad een zitplaats nemen. zoals je in de andere reactie kon lezen en jezelf schreef ‘je was erbij’. Ik vergeet alles even als ik op een concert ben, ik probeer altijd een goede zitplaats vooraan te bemachtigen, dat is al een uitdaging op zich zou ik zeggen. Het belangrijkste is dat je leeft, ondanks je beperkingen, nooit opgeven om te leven, thats the spirit!! Liefs Linda

    Like

  5. […] Ik bezocht het concert van Kensington, een avond die aan de ene kant heel leuk was, maar aan de andere kant ook niet zo. Dit blijf ik goed herinneren omdat het toch wel veel met me deed. Ik had al lang geen dingen meer op moeten geven omdat ik me er niet goed genoeg voor voelde, dus dat hakte er wel even in. Maar ik kijk er nog steeds met een positief gevoel op terug hoor, ik was er tenminste wel! […]

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s