Mijn verhaal

Ik zal mezelf eens voorstellen, dat is natuurlijk wel zo netjes! Ik ben Ise, ik ben net 19 geworden en woon in een klein dorpje ergens in Brabant. Als het goed is niet voor lang meer, want na de zomer ga ik fysiotherapie studeren in Eindhoven. En dan natuurlijk ook op kamers. Dat is best een uitdaging,  van niet naar school naar een voltijd studie én ook nog een nieuwe blog. Ik maak het mezelf nooit te makkelijk..

De rede waarom ik dat doe ligt bij mijn gezondheid. Die veranderde 9 a 10 jaar geleden namelijk drastisch. Ik was een heel normaal, net puber meisje, die aan hockey en dansen deed. Totdat er allemaal vage klachten kwamen en ik niet leek te herstellen van ‘spierpijn’. Daar kwam erge vermoeidheid bovenop en zo ging ik steeds minder dingen doen. De dokters wisten zich geen raad, het ging fysiek en later mentaal steeds slechter met me. Als uit iedere test blijkt dat je kerngezond bent maar je jezelf zo verschrikkelijk voelt dan gaat je dat niet in de koude kleren zitten. Rond mijn 13e was het echt ‘rock bottom’. Ik ging niet meer naar school, vriendinnen begrepen me niet en lieten me zitten, ik lag alleen nog maar op bed. Mijn redding was toen een opname in de St. Maartenskliniek, 6 weken heb ik daar gerevalideerd en ben ik van één minuutje lopen, staan en dansen naar een half uur gegaan. Daar kreeg ik dat ene zetje wat ik nodig had om uit die neerwaartse spiraal te komen! Thuis ging ik verder met het opbouwen van mijn dagelijks leven. Ik voelde me super (ondanks dat de pijn en vermoeidheid bleven) en wou méér. Ik genoot van alles wat ik weer kon doen, met volle teugen, maar er groeide ook een doorzetter in mij die nooit 100% tevreden was. Dat maakte dat ik van drie kwartier dansen na mijn opname, naar minimaal 2 keer per week een uur dansen ging. Fietsen, iedere dag school (wel halve dagen maar toch), feestjes en zelfs een bijbaantje. Dingen die ik in eerste instantie niet voor mogelijk hield, maar door te proberen en het heel graag te willen toch kon doen.

Daar tussendoor kwam eindelijk het verlosssende woord: ik kreeg de diagnose fibromyalgie. Daar dachten ze al langer aan maar toen mijn conditie vooruit ging en de pijn en vermoeidheid bleef was het duidelijk. Ik ben niet gek, ik maak mezelf niet ziek, mijn depressie was een gevolg, géén oorzaak. Wat een opluchting!

(Later kwam het welbekende diepe dal. Want; een diagnose/naam voor je klachten heeft heel veel voordelen, maar wanneer je duidelijk wordt dat er na die diagnose vrij weinig voor je gedaan kan worden is dat toch op z’n zachtst gezegd en dikke tegenvaller)

De beste keuze die ik toen heb gemaakt is stoppen met behandelingen. Er ging zoveel energie uit naar doktersbezoeken, nieuwe medicijnen, diëten en (alternatieve) behandelingen uit. Energie die ik helemaal niet kon missen! (Ga nu alsjeblieft niet meteen weg bij je dokter! Maak alleen voor jezelf de afweging of het de energie wel waard is. Zo niet, dan moet het natuurlijk nog wel verantwoord zijn)

Alle dingen die ik uiteindelijk toch weer kon doen (hetzij met aanpassingen) zonder dat ik daar ooit op had durven hopen, gaven mijn zelfvertrouwen een boost. Ik begon met datgene waar ik tien jaar geleden al mee had willen beginnen en waarvoor ik dacht dst het nu te laat was: ballet. Als 16 jarige tussen allemaal meiden die dat al van kinds af aan deden. Daar heb ik me wel zó ongemakkelijk gevoeld haha, maar ik begon het tegelijkertijd ook leuk te vinden.  Een jaartje om daarna door te stromen naar modern werd drie jaar. Zodoende heb ik afgelopen weekend mijn derde eindvoorstelling gedanst, op spitzen.

Het mooie is dat wanneer zo’n stap uit je comfortzone goed afloopt dat naar meer smaakt. De Nederlandse winter gaf mij ieder jaar weer een dikke terugval die ik liever oversloeg. Na het halen van mijn HAVO diploma (na een gesplitst examenjaar) zag ik mijn kans om een langere tijd naar het buitenland te kunnen. Door vrijwilligerswerk te gaan doen kon ik er meteen iets goeds van maken en zo bracht ik vier maanden door in Uganda. Dat was echt op ieder gebied beter dan ik had durven dromen! Ik had niet verwacht het vol te kunnen houden en maar een hele goede annuleringsverzekering afgesloten, dat terwijl ik uiteindelijk nog langer had willen blijven! Na een paar maanden wennen aan Nederland loopt het tussenjaar nu op zijn einde en ik heb weer onwijs veel zin om verder te leren en het volgende te gaan proberen: HBO. Alleen nog even wachten tot eind augustus dus..

En nu sta ik hier. Klaar om mijn verhaal te delen en hopelijk mensen te kunnen inspireren en helpen. Want dat is mijn nieuwe uitdaging. En hopelijk ook hetgene waar ik, als fysiotherapeut, later mijn brood mee kan verdienen.

 

Om jullie te helpen.

2015-06-22 13.43.29

Advertenties

6 gedachtes over “Mijn verhaal

  1. Wat een prachtig verhaal (niet dat je fibromyalgie hebt, maar je snapt wat ik bedoel)! En fijn dat het in Uganda zoveel beter ging.
    Zelf heb ik veel angsten wat studeren lastig maakt, maar ik neem mijn tijd! Ondertussen studeer ik drie jaar en ga komend jaar ‘pas’ naar het studie derde jaar. Het duurt misschien wat langer, maar het komt wel goed!

    Like

  2. Een late reactie op je verhaal, ik ben op je blog terecht gekomen via je reactie op mijn blog. Je hebt al een hele weg afgelegd, Ik zie in je laatste artikels dat je al helemaal je weg hebt gevonden. Mag ik zeggen als ‘oudere dame’ :) dat je bijzonder moedig bent. Ik heb veel respect voor je, dat mag je best weten. Ik ben ervan overtuigd dat je ook via je blog anderen kan inspireren. Succes met je dromen, je leven. Liefs Linda

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s